Waanzin, idioterie, dwaasheid en gekte

Weken van de Waanzin prijkt er op de posters verspreid door het centrum van Rotterdam. Niet alleen met behulp van de posters, maar ook via twitter maakte het Ro Theater reclame voor het rondreizend theaterfestival.

@ROTheater: Weken van de Waanzin gaan morgen van start, ons nieuwe reizende theaterfestival over gekte. www.rotheater.nl Kans maken op vrijkaarten? RT!

De laatste voorstelling van het Ro theater, Reuzen, beviel me wel en niet geschoten is altijd mis. Gratis cultuur opsnuiven als arme student is ook niet heel vervelend. Zo gezegd, zo gedaan, met twee vrijkaarten op zak ging ik afgelopen zaterdagavond op weg naar het mooie theater aan de William Boothlaan in Rotterdam. Vijf voorstellingen worden er gespeeld en ik had de mogelijkheid er drie van te zien. Een lastige keuze, want ik wilde ze allemaal wel zien.

De avond begon met een monoloog van Jack Wouterse, Slaaf. Het decor was bijzonder en er was veel op te zien. Teksten op de vloer, borden met beschimmeld eten op de grond en tekeningen op de muur geschilderd waarbij je ook even drie keer moet kijken of je wel daadwerkelijk ziet wat je denkt dat je ziet. Slaaf is een voorstelling van Jack Wouterse die ik persoonlijk iets te lang vond, maar goed gedaan vond. Een verslaafde man die je meeneemt door zijn leven, het leven waar hij nu klaar mee is en er een eind aan wil breien. Het is dan ook even schrikken als Jack zijn pistool in eens op het publiek richt. Iedereen durft weer ontspannen te zitten, nadat het pistool weer naar beneden is gezakt. Een man die niet verslaafd is aan één iets, maar de beste man heeft meerdere verslavingen en dat wordt in geuren en kleuren beeldend gemaakt met behulp van woorden.

Slaaf is een monoloog waar veel emoties naar voren komen. Angst, verdriet, boosheid.. Het is een treurige voorstelling, maar goed gespeeld. Jack speelt echt voor jou en kijkt het publiek op sommige momenten ook recht in de ogen aan. Slaaf valt eigenlijk niet uit te leggen, je moet het gezien hebben.

De tweede voorstelling, Samurai. Na een zit van anderhalf uur luisterend naar één man, ben ik blij dat de tweede voorstelling iets minder lang duurt. Twintig minuutjes, maar weer een monoloog. Een verhaal waar wat zeker waanzin is. Zowel het spel als het verhaal intrigeert je en je krijgt bijna medelijden met de man die op het toneel staat.

wekenvandewaanzinKlaar met de monologen en tijd voor muziek! De laatste voorstelling, Taranta. Ik heb het al eens meegemaakt bij Spinvis in het theater: muziek maken met alles wat geluid kan maken, opnemen en herhalen. Prachtige muziek komt er tevoorschijn. Taranta is voor mij vooral inspirerend vanwege de mooie muziek en de fijne ritmes. Maar het verhaal vind ik ook knap bedacht. Zou het echt werken? Kan je loskomen ziekte als je maar hard genoeg danst? Was het maar zo, dan was het leven wellicht een stuk makkelijker. Vooral de muziek maakt deze voorstelling tot een mooie voorstelling, waardoor je als je buiten staat nog steeds de trillingen in je lichaam voelt.

Hoe is het mooier om deze avond af te sluiten op een terras in de Witte de Withstraat in Rotterdam en te genieten van de waanzin van de buitenwereld en de waanzin van alle dag.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *